Αλιείς και Αλιεία Μαγνησίας - Εκδήλωση - Ενθύμια

Αλιείς και Αλιεία Μαγνησίας - Εκδήλωση - Ενθύμια

Κάθε τόπος έχει την Ιστορία του.

Ξεκινάει απ' το παρελθόν, συνεχίζεται στο παρόν και εξελίσσεται στο μέλλον, αναλόγως..

Μια Ιστορία που την "έγραψαν" οι άνθρωποι του παρελθόντος με την στάση τους στην ζωή, σωστά ή λάθος. 

Είμαστε στο παρόν, μαθαίνουμε, κρίνουμε, διαδίδουμε, "γράφουμε", διορθώνουμε κι εμείς, με τις πράξεις μας.

Υπερηφανευόμαστε ή σιωπούμε.

Αναλόγως.

Πολλά "Εύγε" σε όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης!

Τα ενθύμιά μου... (όσο κακά κι αν είναι), ενώνουν παρελθόν και παρόν και χαρίζονται στο μέλλον, με μεγάλη χαρά και συγκίνηση.

Βίντεο:

 

Φωτογραφίες

*******
Ενημέρωση:

Tο παρόν και στο μέλλον της Αλιείας στη Μαγνησία

Eκδήλωση από τον φορέα «Μαγνήτων Κιβωτός» με τον Γ. Καφενταράκη

---

Την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, στις 6.30 το απόγευμα , στο Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Ιωνίας θα πραγματοποιηθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα και πληρέστατη ως προς το περιεχόμενο εκδήλωση , που αναφέρεται στο παρελθόν , το παρόν και στο μέλλον της Αλιείας στη Μαγνησίας.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί από τον φορέα Πολιτισμού της Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος & Αλμυρού «Μαγνήτων Κιβωτός, για τη διάσωση του πολιτιστικού αποθέματος» και εντάσσεται στα πλαίσια του «Θεματικού Έτους Πολιτισμού 2015» , «Μάγνητες και ο πολιτισμός της θάλασσας». Διοργανώνεται δε με την υποστήριξη της Διεύθυνσης Πολιτισμού του Δ.Ο.Ε.Π.Α.Π – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Δήμου Βόλου. Την όλη επιμέλεια του θέματος έχει ο Εικαστικός και συγγραφέας, Γιώργος Καφενταράκης, που επίσης είναι και μέλος του Δ.Σ. της «Μαγνήτων Κιβωτού».

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, «η εκδήλωση συνδέεται παράλληλα και με ένα κύκλο παρουσιάσεων και δράσεων για τους Αλιείς και την Αλιεία της Μαγνησίας, ως ένας ελάχιστος φόρος τιμής προς τους ανθρώπους που μόχθησαν και αγωνίστηκαν στη θάλασσα προσφέροντας τις πολύτιμες υπηρεσίες τους στην περιοχή μας. Οι Αλιείς , και γενικότερα η Αλιεία, είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας της Μαγνησίας, αλλά και μια σημαντική συνιστώσα του πολιτισμού της θάλασσας , που διερευνάται σ’ αυτό το «Θεματικό έτος 2015» από τον φορέα πολιτισμού της Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος & Αλμυρού, «Μαγνήτων Κιβωτός».

Θα παρουσιαστούν:

Έκδοση βιβλίου , που αφορά το ειδικό θέμα , με τίτλο: «Αλιείς και Αλιεία στη Μαγνησία» του συγγραφέα και εικαστικού Γεώργιου Καφενταράκη.
Το βιβλίο θα παρουσιάσει ο Αλέξανδρος Καπανιάρης , Εκπαιδευτικός , Υπ. Δρ. του Πανεπιστημίου Αιγαίου , Οργανωτικός Γραμματέας της «Μαγνήτων Κιβωτού»
Έκθεση θεματικής Φωτογραφίας με 70 παλιές φωτογραφίες από διάφορες περιοχές της Μαγνησίας με θέματα από τους ανθρώπους , τα μέσα , τις συνθήκες εργασίας , τα αλιεύματα και τα σκαριά μιας άλλης εποχής.
Έκθεση έργων Ναΐφ ζωγράφων , του Νίκου Χριστόπουλου , του Χριστόφορου Δρακιώτη και του Διαμαντή Κέφη από το Ναυτικό Μουσείο Καβάλας.
Προβολή Ντοκιμαντέρ , που επίσης επιμελήθηκε ο Γιώργος Καφενταράκης.
Εικαστικά , του Βασίλης Καποδίστριας
Μικροναυπηγική , του Αντώνιος Τζούμας
Ενημερωτικές ομιλίες από τους:
Γρηγόρη Καρταπάνη, ναυπηγός-ερευνητής, Αντιπρόεδρος της ΕΘΕ
Θέμα: «Ναυάγια αλιευτικών σκαφών στην περιοχή του Νομού Μαγνησίας»
Μανώλης Γκαγκάκης, Χημικός , Συγγραφέας
Θέμα: «Το ψάρεμα στο σκολειό της θάλασσας»
(σκολειό της θάλασσας ονομάζει το Χορευτό ο Δροσίνης)
Μανώλης Καλλίνικος , Προϊστάμενος τμήματος Αλιείας της Διεύθυνσης Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής των Περιφερειακών Ενοτήτων Μαγνησίας και Σποράδων.
Θέμα: «Η Αλιεία στην Μαγνησία»
Προβολή Ντοκιμαντέρ με ανάλογο θέμα , δημιουργίας του Γιώργου Καφενταράκη.

Στην εκδήλωση , ο Γιώργος Καφενταράκης μεταφέρει σε όλους τα προσωπικά του βιώματα και τις εμπειρίες του, συνοδευόμενες από έρευνα πολλών ετών στο χώρο της Αλιείας. Σημαντικές αναφορές υπάρχουν επίσης στους ψαράδες του Αγ. Κωνσταντίνου, στη σπογγαλιεία , με επίκεντρο το ναυτοχώρι Τρίκερι, στους ταρσανάδες – ναυπηγεία της περιοχής Αγ. Κωνσταντίνου – Αναύρου, Πευκακίων, Κάτω Γατζέας, Μηλίνας, Αγ. Κυριακής Τρικέρων, Σκιάθου, Σκοπέλου και Αλοννήσου.

Αξιόλογη αναφορά γίνεται και στην εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων της Νέας Ιωνίας , οι οποίοι και έδωσαν νέα δυναμική στη Αλιεία της περιοχής μας.

Αυτό το πολιτιστικό απόθεμα των Αλιέων και της Αλιείας στη Μαγνησία επιχειρεί να καταγράψει ο φορέας πολιτισμού «Μαγνήτων Κιβωτός» μέσα από την γνωστή οργανωτικότητα , υπομονή και επιμέλεια του Γεώργιου Καφενταράκη.

Επιπλέον , παραδίδει ένα ακόμα εκδοτικό πόνημα που αφορά το ειδικό θέμα «Αλιείς και Αλιεία στη Μαγνησία» , στη συνέχεια του βιβλίου «Ήρθαν τα καράβια τα Ζαγοριανά» , που εκδόθηκε στην αρχή του «Θεματικού Έτους Πολιτισμού 2015».

πηγή

 Εκδήλωση για την Αλιεία την Παρασκευή στο Πολιτιστικό Κέντρο Ν. Ιωνίας

Εκδήλωση που αναφέρεται στο παρελθόν, το παρόν και στο μέλλον της Αλιείας στη Μαγνησία θα πραγματοποιηθεί την  Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, στις 6.30 το απόγευμα , στο Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Ιωνίας. Την εκδήλωση διοργανώνει ο  φορέας Πολιτισμού  «Μαγνήτων Κιβωτός, για τη διάσωση του πολιτιστικού αποθέματος» και έχει την υποστήριξη της Διεύθυνσης Πολιτισμού του Δ.Ο.Ε.Π.Α.Π – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Δήμου Βόλου. Την όλη επιμέλεια του θέματος έχει ο Εικαστικός και  συγγραφέας, Γιώργος  Καφενταράκης, που επίσης είναι και  μέλος του Δ.Σ. της «Μαγνήτων Κιβωτού».

Η εκδήλωση συνδέεται παράλληλα και με ένα κύκλο παρουσιάσεων και δράσεων για τους Αλιείς και την Αλιεία της Μαγνησίας, ως ένας ελάχιστος φόρος τιμής προς τους ανθρώπους που μόχθησαν και αγωνίστηκαν στη θάλασσα προσφέροντας τις πολύτιμες υπηρεσίες τους στην περιοχή μας. Οι Αλιείς , και γενικότερα η Αλιεία, είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας της Μαγνησίας, αλλά και μια σημαντική συνιστώσα του πολιτισμού της θάλασσας , που διερευνάται σ’ αυτό το «Θεματικό έτος 2015» από τον φορέα πολιτισμού  της Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος & Αλμυρού, «Μαγνήτων Κιβωτός».

Θα παρουσιαστούν:

Έκδοση βιβλίου , που αφορά το ειδικό θέμα , με τίτλο: «Αλιείς και  Αλιεία στη Μαγνησία» του συγγραφέα και εικαστικού Γεώργιου Καφενταράκη.

Το βιβλίο θα παρουσιάσει ο Αλέξανδρος Καπανιάρης , Εκπαιδευτικός , Υπ. Δρ. του Πανεπιστημίου Αιγαίου , Οργανωτικός Γραμματέας της «Μαγνήτων Κιβωτού»

Έκθεση θεματικής Φωτογραφίας με 70 παλιές φωτογραφίες από διάφορες περιοχές της Μαγνησίας  με θέματα από τους ανθρώπους , τα μέσα , τις συνθήκες εργασίας , τα αλιεύματα και τα σκαριά μιας άλλης εποχής.

Έκθεση έργων Ναΐφ ζωγράφων , του Νίκου Χριστόπουλου , του Χριστόφορου Δρακιώτη και του Διαμαντή Κέφη από το Ναυτικό Μουσείο Καβάλας.

Προβολή Ντοκιμαντέρ , που επίσης επιμελήθηκε ο Γιώργος Καφενταράκης.

Εικαστικά ,  του Βασίλης Καποδίστριας

Μικροναυπηγική , του Αντώνιος Τζούμας

Ενημερωτικές ομιλίες από τους:

Γρηγόρη Καρταπάνη, ναυπηγός-ερευνητής, Αντιπρόεδρος της ΕΘΕ

Θέμα: «Ναυάγια αλιευτικών σκαφών στην περιοχή του Νομού Μαγνησίας»

Μανώλης Γκαγκάκης, Χημικός , Συγγραφέας

Θέμα: «Το ψάρεμα στο σκολειό της θάλασσας»

(σκολειό της θάλασσας ονομάζει το Χορευτό ο Δροσίνης)

Μανώλης Καλλίνικος , Προϊστάμενος τμήματος Αλιείας της Διεύθυνσης Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής των Περιφερειακών Ενοτήτων Μαγνησίας και Σποράδων.

Θέμα: «Η Αλιεία στην Μαγνησία»

Προβολή Ντοκιμαντέρ με ανάλογο θέμα , δημιουργίας του Γιώργου Καφενταράκη.

Στην εκδήλωση , ο Γιώργος Καφενταράκης μεταφέρει σε όλους τα προσωπικά του βιώματα και τις εμπειρίες του, συνοδευόμενες από έρευνα πολλών ετών στο χώρο της Αλιείας. Σημαντικές αναφορές υπάρχουν επίσης στους ψαράδες του Αγ. Κωνσταντίνου, στη σπογγαλιεία , με επίκεντρο το ναυτοχώρι Τρίκερι, στους ταρσανάδες – ναυπηγεία της περιοχής Αγ. Κωνσταντίνου – Αναύρου, Πευκακίων, Κάτω Γατζέας, Μηλίνας, Αγ. Κυριακής Τρικέρων, Σκιάθου, Σκοπέλου και Αλοννήσου.

Αξιόλογη αναφορά γίνεται και  στην εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων της Νέας Ιωνίας , οι οποίοι και έδωσαν νέα δυναμική στη Αλιεία της περιοχής μας.

Αυτό το πολιτιστικό απόθεμα των Αλιέων και της Αλιείας στη Μαγνησία επιχειρεί να καταγράψει ο φορέας πολιτισμού «Μαγνήτων Κιβωτός» μέσα από την γνωστή οργανωτικότητα , υπομονή και επιμέλεια του Γεώργιου Καφενταράκη.

Επιπλέον , παραδίδει ένα ακόμα εκδοτικό πόνημα που αφορά το ειδικό θέμα «Αλιείς και  Αλιεία στη Μαγνησία» , στη συνέχεια του βιβλίου «Ήρθαν τα καράβια τα Ζαγοριανά» , που εκδόθηκε στην αρχή του «Θεματικού Έτους Πολιτισμού 2015».

πηγή

Ο Φώτης του Βόλου με την Ελληνική σημαία

Ο Φώτης του Βόλου με την Ελληνική σημαία

Παμε Βολο Για Τσιπουρο

Χθες στις 8:26 π.μ. ·

www.pamevologiatsipouro.gr
Καλημέρα σε όλους....και την Σημαία ψηλά.

Μου αρέσει!   Σχολιάστε  

Κοινοποιήστε

95χρονος Βολιώτης ζωντανεύει μνήμες από το έπος του ’40 «Θ»

95χρονος Βολιώτης ζωντανεύει μνήμες από το έπος του ’40 «Θ»

25 Οκτωβρίου 2015, 13:29

Ο πρόεδρος της Ένωσης Αναπήρων/Θυμάτων Πολέμου και Εθνικής Αντίστασης Μαγνησίας κ. Θανάσης Κουτσός

Η απόκρουση της ιταλικής εισβολής και το περήφανο «Όχι» κατά των φασιστικών δυνάμεων του Άξονα, θα θυμίζουν για πάντα μία από τις λαμπρότερες και συνάμα πιο ηρωικές στιγμές στην Ιστορία της Ελλάδας. Στα βουνά της Ηπείρου γράφτηκε το αθάνατο έπος του ’40, όταν ο ελληνικός στρατός θριάμβευσε κατά των συνασπισμένων δυνάμεων της Ιταλίας του Μουσολίνι και της Αλβανίας.

Εβδομήντα πέντε χρόνια αργότερα η θυσία και η αυταπάρνηση των Ελλήνων στο μέτωπο δεν έχουν λησμονηθεί. Αντίθετα, η πατρίδα χρωστάει αιώνια ευγνωμοσύνη σε όσους θυσιάστηκαν για την ελευθερία του τόπου, τους ήρωες του 1940, που θα μείνουν για πάντα «ζωντανοί» στην καρδιά μας για όσα προσέφεραν στον αγώνα υπέρ της ελευθερίας.

Στιγμές από την εποχή εκείνη ανασύρει από τη μνήμη του ο πρόεδρος της Ένωσης Αναπήρων/Θυμάτων Πολέμου και Εθνικής Αντίστασης Μαγνησίας κ. Θανάσης Κουτσός, ο οποίος στα 95 χρόνια του θυμάται με κάθε λεπτομέρεια τα γεγονότα εκείνης της εποχής. «Η Ελλάδα μας, η μικρή τότε Ελλάδα, αντιμετώπισε με σθένος δύο αυτοκρατορίες. Στην Ήπειρο οι Ιταλοί υποχωρούσαν μπροστά στην ιαχή «αέρας» των στρατιωτών μας, οι οποίοι πολέμησαν μέχρις εσχάτων για να μην παραδώσουν τη χώρα στους κατακτητές. Αψήφησαν κάθε κίνδυνο και στάθηκαν γενναία απέναντι στον εχθρό, στέλνοντας το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Μια χούφτα ζούνε σήμερα από τους αγωνιστές του ’40, αλλά αρκούν για να θυμίζουν σε όλους το έπος που γράφτηκε τότε, δείχνοντας το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής», θα πει συγκινημένος ο κ. Κουτσός.

Φωτογραφικό κειμήλιο από τον πόλεμο του 1940 και πιο συγκεκριμένα από το μέτωπο προ του Τεπελενίου. Δεξιά απεικονίζεται ο Βολιώτης Παρασκευάς Μιχαλόπουλος, ο οποίος υπηρέτησε στο 2ο Σύνταγμα Ορεινού Πυροβολικού. Διακρίνεται να εκτελεί χρέη νοσοκόμου και να παρέχει τις πρώτες βοήθειες σε στρατιώτη που τραυματίστηκε στο πόδι

Ο κατά δύο χρόνια μεγαλύτερος αδερφός του, ο Κώστας Κουτσός, πολέμησε στο μέτωπο της Αλβανίας, με τον πρόεδρο της τοπικής Ένωσης Αναπήρων Πολέμου να εξιστορεί τα όσα έζησε: «Ο Κώστας που ήταν ο μεγαλύτερος από τα εννιά αδέρφια που ήμασταν, πολέμησε στην Αλβανία, αλλά αιχμαλωτίστηκε το Μάρτιο του 1941 στη μάχη που έγινε στο ύψωμα «Τρία Αυγά» και στη συνέχεια βρέθηκε αιχμάλωτος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία. Μαζί με άλλους συμπολεμιστές του οδηγήθηκε κρατούμενος στο Μιλάνο, αλλά στη συνέχεια δραπέτευσε και κατέφυγε στην Ελβετία που τότε ήταν ουδέτερη. Ο αδερφός μου ήταν ένα ρωμαλέο παιδί, ψηλός και με ξανθά μαλλιά. Έμοιαζε με Άγγλο στρατιώτη. Τον χάσαμε για καιρό, ώσπου εμφανίστηκε ξαφνικά μία ημέρα στην πόρτα του σπιτιού μας. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τη χαρά που νιώσαμε τότε βλέποντάς τον ζωντανό. Τον θεωρούσαμε νεκρό, ανάμεσα στους τόσους που χάθηκαν».

Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος τροφοδότησε την πένα των σκιτσογράφων στο παρελθόν, που αποτύπωσαν τον αγώνα εναντίον των φασιστικών δυνάμεων στα βουνά της Ηπείρου

Ο κ. Θανάσης Κουτσός αναφέρθηκε στις συνθήκες που επικρατούσαν στην ελληνική ύπαιθρο, όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος: «Το χωριό μας ήταν φτωχικό και απομονωμένο. Δεν υπήρχε ραδιόφωνο, ούτε κυκλοφορούσε εφημερίδα για να μαθαίνουμε τι γινόταν στο μέτωπο. Όμως, θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι σχεδόν είχε αδειάσει, αφού οι περισσότεροι νέοι είχαν φύγει για την Αλβανία κι εμείς πίσω ζούσαμε με την αγωνία για το εάν θα ξαναδούμε τους δικούς μας ανθρώπους».

Η οικογένεια Κουτσού την εποχή εκείνη διέμενε στην Αργιθέα Καρδίτσας, μέχρι που τον Οκτώβρη του 1942 πέρασε μία σκληρή δοκιμασία: «Ήμασταν φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας μου πάλευε να μας συντηρήσει, μέχρι που τον χάσαμε εντελώς άδικα. Τον αποκεφάλισαν οι αντάρτες σε ηλικία 56 ετών. Ήρθαν νύχτα και τον πήραν. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα ζωντανό. Το επόμενο πρωινό βρήκε το κεφάλι του κομμένο μία ξαδέρφη μου. Χαμένος πήγε ο μπαρμπα-Δημήτρης», θυμήθηκε βουρκωμένος ο 95χρονος γέροντας, για να συμπληρώσει: «Μετά από λίγο καιρό κατατάχτηκα στον ΕΔΕΣ και κατασκόπευα τις κινήσεις των ιταλικών στρατευμάτων. Βρέθηκα στον Αλμυρό, όπου με συνέλαβαν οι Ιταλοί. Με σταμάτησε μία περίπολος στο Καρανταναλί (σ.σ. το χωριό Μαυρόλοφος), ήταν τρεις στρατιώτες κι ένας ντόπιος συνεργάτης τους. Αυτός μ’ έπιασε από τα μαλλιά και με πέταξε χάμω. Με φώναζε «προδότη» και με ρώτησε από ποιο μέρος ήμουν. Έφαγα πολύ ξύλο τότε, αλλά κατάφερα να γλιτώσω. Έπειτα από αυτό το συμβάν γύρισα στην Αργιθέα, αλλά δεν καθίσαμε πολύ. Οι άντρες του καπετάν-Γιώτη, όπως αποκαλούσαν τον Χαρίλαο Φλωράκη, κύκλωσαν τα χωριά και μαζί με τη μάνα μου και τα υπόλοιπα αδέρφια κινήσαμε για την Αγναντερή Καρδίτσας. Εκεί ζούσε κάποιος Χρήστος Νανάς. Ήταν βλαμάρια (σ.σ. φίλοι) με τον συχωρεμένο τον πατέρα μου. Τον αναζήτησα, αλλά είχε πεθάνει από χρόνια. Βρήκα το γιο του, στον οποίον εξήγησα ποιος ήμουν και μας πήγε στον τότε πρόεδρο της Κοινότητας. Από την Αγναντερή φύγαμε το 1946 και καταλήξαμε στο Ριζόμυλο, όπου είχαμε συγγενείς. Εκεί ήταν παντρεμένη η αδερφή μου. Στη συνέχεια ήρθε το χαρτί για την επιστράτευση και παρουσιάστηκα για τη θητεία μου, ώσπου στις 12 Φεβρουαρίου 1949 τραυματίστηκα στο δεξί χέρι. Το τάγμα που ανήκα κατευθυνόταν στην Τσαγκαράδα. Πριν με χτυπήσουν, στο δρόμο για το Ξουρίχτι ο γιατρός που μας συνόδευε, Γιώργος Ξανθόπουλος λεγόταν, πάτησε μία νάρκη. Το πόδι του διαλύθηκε μεμιάς. Εκεί έχασα και τον κουνιάδο του αδερφού μου Κώστα. Άσχημα χρόνια εκείνα. Μακάρι να μην ξανάρθουν».

Το αντιτορπιλικό «Ύδρα» βυθίστηκε στο Σαρωνικό τη Μεγάλη Εβδομάδα του ’41 από τα γερμανικά Στούκας. Παρέσυρε στον υγρό τάφο 42 μέλη του πληρώματος. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο Βολιώτης ναυτοδίοπος Σπύρος Γρηγορόπουλος (ένθετη φωτογραφία). Το «Ύδρα» συνόδευε στη Σούδα το υποβρύχιο «Παπανικολής» και το βοηθητικό «Μαρί Μερσκ» που ήταν φορτωμένο με τα πυρομαχικά του στόλου.

πηγή

Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το πόρισμα της τροχαίας για την τραγωδία στο Ριζόμυλο

Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το πόρισμα της τροχαίας για την τραγωδία στο Ριζόμυλο

28 Οκτωβρίου 2015, 15:01

Στα δικαστήρια του Βόλου αναβίωσε χθες για πρώτη φορά το δράμα δύο οικογενειών καθώς εκδικάστηκε η υπόθεση για το τροχαίο δυστύχημα στο 36^ο χιλιόμετρο της παλιάς εθνικής οδού Βόλου – Λάρισας, στο ύψος του Ριζομύλου, όπου έχασαν τη ζωή τους τρια νέα παιδιά, μετά από σύγκρουση με φορτηγό.

Οι καταθέσεις έγιναν χθες σε αστική δίκη για τις αποζημιώσεις, με τους εμπειρογνώμονες των δύο οικογενειών και της εταιρείας μεταφορών να «συγκρούονται» επί του πορίσματος της τροχαίας, που σύμφωνα με τον δικηγόρο κ. Θ. Καπάτο, ο οποίος εκπροσωπεί δικηγορικό γραφείο της Θεσσαλονίκης, που έχει αναλάβει τις οικογένειες των θυμάτων, αναφέρει πως η σύγκρουση έγινε στο ρεύμα πορείας του επιβατικού αυτοκινήτου.

Είναι η πρώτη φορά που το πόρισμα της τροχαίας παρουσιάστηκε επίσημα, με τους εμπειρογνώμονες της μεταφορικής εταιρείας να το αμφισβητούν.

Στη δίκη κατέθεσαν οι εμπειρογνώμονες των οικογενειών, οι εμπειρογνώμονες της μεταφορικής και οι εμπειρογνώμονες των ασφαλιστικών εταιρειών.

Η αγωγή των δύο οικογενειών έχει κατατεθεί εις βάρος του οδηγού , του ιδιοκτήτη της μεταφορικής και της ασφαλιστικής. Στην πράξη ωστόσο , η ασφαλιστική είναι εκείνη που θα κληθεί να καταβάλλει το ποσό, ένα χαθεί η υπόθεση.

Ταυτόχρονα χθες δικάστηκε και αγωγή που κατέθεσε ο ιδιοκτήτης της μεταφορικής κατά των οικογενειών.

«Η τροχαία έχει γνωμοδοτήσει πως η σύγκρουση έγινε στο ρεύμα πορείας του επιβατικού αυτοκινήτου. Αυτό είναι ξεκάθαρο», τόνισε ο κ. Καπάτος και ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι ο ταχογράφος του φορτηγού ήταν «πειραγμένος» , παρότι έδειχνε ότι το φορτηγό έτρεχε με 77 χιλιόμετρα. Ο κ. Καπάτος ισχυρίστηκε επίσης ότι το επιβατικό αυτοκίνητο έτρεχε με 55 χιλιόμετρα την ώρα αλλά αυτό δεν μπορεί να αποδειχτεί καθώς τα επιβατικά δεν διαθέτουν ταχογράφους.

Οι πραγματογνώμονες της μεταφορικής ισχυρίστηκαν ότι η αποτύπωση της τροχαίας δεν είναι ακριβής και ότι δεν υπάρχει σωστή καταγραφή.

Ο κ. Καπάτος ισχυρίστηκε επίσης ότι υπάρχουν ενδείξεις πως ο οδηγός ήταν κουρασμένος και του απέδωσε απειρία.

Σημειώνεται ότι η ποινική δίκη ακόμη δεν έχει προσδιοριστεί, ενώ σε τρεις μήνες αναμένεται και η απόφαση του αστικού δικαστηρίου.

Το τροχαίο όπου έχασαν τη ζωή τους τρια νέα παιδιά σημειώθηκε τα ξημερώματα της 23^ης Ιουλίου του 2014

Η Ιωάννα Κουτσιαρή 18 ετών και η αδερφή της Κατερίνα Κουτσιαρή 21 έτους και ο Φίλιππος Καπανιάρης 20 ετών, το μοναχοπαίδι οικογένειας από το Ριζόμυλο, ανασύρθηκαν νεκρά μέσα από τις λαμαρίνες.

Τη νταλίκα με το ρυμουλκό, οδηγούσε 22χρονος μεταφέροντας εμπόρευμα από τη Νάουσα με προορισμό τον Πύργο. Από την άμορφη μάζα σιδηρικών του τεράστιου οχήματος ο νεαρός οδηγός ανασύρθηκε σοκαρισμένος και τραυματισμένος..

Το ΙΧ οδηγούσε ο 20χρονος Φίλιππος, στο οποίο επέβαιναν οι δύο αδερφές. Το αυτοκίνητο κινούνταν από το Ριζόμυλο με κατεύθυνση το Στεφανοβίκειο.

πηγή

Διεθνής Θεματική Έκθεση Φωτογραφίας 2015 

 

Ο Βόλος στα χρόνια του πολέμου – Τα γεγονότα του 1940 μέσα από τις σελίδες του τοπικού τύπου «Θ»

Ο Βόλος στα χρόνια του πολέμου – Τα γεγονότα του 1940 μέσα από τις σελίδες του τοπικού τύπου «Θ»

28 Οκτωβρίου 2015, 12:53

Ο κατεστραμμένος περίβολος στην εκκλησία της Ανάληψης μαρτυρά το αεροπορικό χτύπημα των Ιταλών στις πρώτες ημέρες του πολέμου

Η αναδίφηση των αρχείων από τις εφημερίδες που κυκλοφορούσαν στο Βόλο το 1940, φανερώνει άγνωστες πτυχές της ζωής στην πόλη μετά την κήρυξη των εχθροπραξιών από τους Ιταλούς εναντίον της χώρας μας, που σηματοδότησε την είσοδο της Ελλάδας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η όψη του Βόλου άλλαξε μεμιάς, με την περιγραφή των πρώτων ημερών του πολέμου να παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον τρία τέταρτα του αιώνα αργότερα. Ο σημερινός 75^ος εορτασμός της επετείου του «Όχι» αποτελεί μίας πρώτης τάξης ευκαιρία να θυμηθούμε χαρακτηριστικές σκηνές από τα εμπόλεμα βιώματα των Βολιωτών.

Οι πολεμικές ετοιμασίες στα μετόπισθεν ήταν εντατικές. Την ίδια στιγμή που χιλιάδες Βολιώτες αναχώρησαν για την πρώτη γραμμή, όσοι έμειναν πίσω έδωσαν τον δικό τους αγώνα, με τη θεματολογία τόσο της «Θεσσαλίας», όσο και του «Ταχυδρόμου» να κινείται πάνω σ’ αυτό το πλαίσιο. Η άρνηση του Ιωάννη Μεταξά στο τελεσίγραφο των Ιταλών για ελεύθερη διέλευσή τους από τη χώρα μας έγινε δεκτή από τον ελληνικό λαό με πανηγυρική διάθεση και άπαντες ξεκινούσαν για το μέτωπο δίχως να φοβούνται την υπεροπλία των στρατευμάτων του Μουσολίνι. Η συνέχεια άνηκε στους Έλληνες στρατιώτες και την εποποιία τους πάνω στις χιονισμένες βουνοκορφές της Πίνδου, που προτίμησαν να θυσιαστούν παρά να υποδουλωθούν και κατάφεραν στο τέλος να απωθήσουν τους Ιταλούς.

Το σκληρό πρόσωπο του πολέμου. Νεκροί από τους βομβαρδισμούς στο Βόλο, με τα άψυχα κορμιά να προκαλούν δέος μέχρι και σήμερα

Ο άμαχος πληθυσμός στρατεύτηκε υπέρ του αγώνα. Οι κακουχίες και οι αντιξοότητες στο μέτωπο, έκαναν επιτακτική την ανάγκη ενίσχυσης των στρατιωτών. Μάλλινες κάλτσες και φανέλες ήταν τα υπ’ αριθμόν ένα είδη που στέλνονταν στην πρώτη γραμμή, με τον τότε έπαρχο Βόλου Σπύρο Μέξα να σημειώνει σε ανακοίνωσή του: «Οι οικοδέσποινες του Βόλου, όπως αφίνουσαι πάσαν άλλην περιττήν απασχόλησιν, επιδοθούν τόσον αυταί, όσον και άπαντα τα θήλεα μέλη εις τις οικογενείας των, την κατασκευήν μαλλίνων καλτσών».

Έκκληση για βοήθεια απηύθυνε και ο τότε Δήμαρχος Παγασών, Νίκος Σαράτσης, ο οποίος ζήτησε από τους Βολιώτες να συνδράμουν στο προσωπικό των στρατιωτικών νοσοκομείων που λειτούργησαν εκείνο το διάστημα στο Βόλο και δέχονταν καθημερινά τραυματίες από το αλβανικό μέτωπο.

Τα μέτρα από τη Διεύθυνση Χωροφυλακής Μαγνησίας και το Επαρχείο Βόλου ήταν διαρκή και οι ανακοινώσεις διαδέχονταν η μία την άλλη. «Απαγορεύονται οι κωδωνοκρουσίαι και οι συριγμοί των εργοστασίων», ανέφερε μεταξύ άλλων η διαταγή του έπαρχου. Ανάμεσα στις εντολές που δόθηκαν προς τους πολίτες ήταν επίσης η συσκότιση, αλλά και η απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ (πλην των χωροφυλάκων και των φαλαγγιτών της ΕΟΝ, η οποία διαλύθηκε τρεις μήνες μετά το θάνατο του δικτάτορα Μεταξά και την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα). Επίσης είχαν απαγορευθεί οι συναθροίσεις χωρίς την άδεια των στρατιωτικών αρχών, οι συζητήσεις για τις κινήσεις των ελληνικών στρατευμάτων, ενώ είχε επιβληθεί λογοκρισία σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεγραφήματα και τηλεφωνικές συνδιαλέξεις. Οι παραβάτες περνούσαν από έκτακτα στρατοδικεία, που είχαν συσταθεί τότε, αν και οι αναφορές στον τοπικό Τύπο είναι σχεδόν μηδαμινές.

Άποψη του τρούλου στο ναό της Μεταμόρφωσης, που υπέστη ζημιές από τις ιταλικές βόμβες τον Νοέμβριο του 1940

Μία άλλη ενδιαφέρουσα πτυχή για τα τεκταινόμενα στα μετόπισθεν είναι η απασχόληση 2.000 και πλέον Βολιωτών για την κατασκευή ορυγμάτων εντός του πολεοδομικού συγκροτήματος, αλλά και οι προσφορές των πολιτών υπέρ του αγώνα. Επιχειρήσεις και ιδιώτες συνέδραμαν με όσα μέσα διέθεταν και έβλεπαν τα ονόματά τους στη «Στήλη τιμής» που δημοσίευαν οι εφημερίδες της πόλης. Από είδη πρώτης ανάγκης και τρόφιμα, μέχρι και τις βέρες τους δώρισαν ορισμένοι, δείχνοντας για μία φορά ακόμη τη συστράτευση όλων στις κρίσιμες εκείνες στιγμές.

Οι ιταλικοί βομβαρδισμοί

Η Βασιλική Ιταλική Αεροπορία (Regia Aeronautica) επέδραμε για πρώτη φορά κατά του Βόλου τη Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 1940, ακριβώς οκτώ ημέρες μετά την έναρξη των εχθροπραξιών. Ο συναγερμός σήμανε λίγο πριν το μεσημέρι. Συγκεκριμένα οι αντιαεροπορικές σειρήνες ήχησαν στις 10.45 το πρωί, όταν στον ορίζοντα φάνηκαν τα πρώτα ιταλικά βομβαρδιστικά. Οι Ιταλοί για πολλούς μήνες εκτέλεσαν αποστολές βομβαρδισμού πάνω από την Ελλάδα. Σκότωσαν δεκάδες αμάχους, έχοντας ως στόχο την τρομοκράτηση του πληθυσμού και ο Βόλος δεν αποτέλεσε εξαίρεση από τον κανόνα. Οι ιταλικές βόμβες έπεσαν σε πολλά σημεία της πόλης, ενώ το πρώτο θύμα ήταν ένας 15χρονος έφηβος. Ωστόσο, όπως σημειώνουν τα δημοσιεύματα της εποχής, η έγκαιρη μετάβαση των περισσότερων Βολιωτών στα καταφύγια και τα υπόγεια των σπιτιών τους, περιόρισε αισθητά τις απώλειες.

Συντρίμμια έγιναν πριν από 75 χρόνια πολλά κτίρια του Βόλου

Την επόμενη ημέρα μετά τον βομβαρδισμό η «Θεσσαλία» ειρωνεύτηκε την αστοχία των Ιταλών αεροπόρων, και θέλοντας παράλληλα να τονώσει το ηθικό των πολιτών έγραψε χαρακτηριστικά: «Δύο ημικατεστραμμένα οικήματα επί της οδού Δημητριάδος, τα οποία ήρθαν οι λεβέντες από τα πέρατα του κόσμου να γκρεμίσουν εξυπηρετούντες έτσι το Δήμο Παγασών, ο οποίος από καιρού εσχεδίασε να τα κατεδαφίση δια λόγους ρυμοτομίας… Κάτω όμως των δύο κατεστραφέντων οικημάτων υπήρχαν κατά σύμπτωσιν δύο ραφεία εκ των οποίων το ένα πέρυσι και το άλλο φέτος έρραψαν ανά μίαν στρατιωτικήν στολήν. Έτσι οι ιταλικές βόμβες δεν πήγαν χαμένες, αλλά κατέστρεψαν επιτέλους και μερικούς στόχους… στρατιωτικής σημασίας».

Σε άλλο σημείο του ίδιου δημοσιεύματος, ο συντάκτης ειρωνεύτηκε την κατάληξη αρκετών βομβών στα νερά του Παγασητικού, γράφοντας: «Αν κατερρίπτετο κανένα από τα επιδραμόντα εις την πόλιν μας αεροπλάνα, οι γενναίοι Ιταλοί πιλότοι θα έπρεπε αμέσως να παραπεμφθούν εις δίκην επί παρανόμω αλιεία διά δυναμίτιδος. Οι βόμβες τους οι περισσότερες των οποίων έπεσαν στην θάλασσα, εσκότωσαν ένα πλήθος ψαριών, τα οποία αργότερα περισυνέλεξεν ο κόσμος και τα έφαγε εις υγείαν των Ιταλών. Ελπίζομεν ότι όταν ρθουν καμμιά άλλη φορά, τα ψάρια που θα σκοτώσουν να είναι πιο καλοθρεμένα, διότι ως τότε θα εξέλθη ο ιταλικός στόλος της κρύπτης του και έτσι τα ψάρια της Μεσογείου θα παχυνθούν από τα ιταλικά κουφάρια».

Ο Μουσολίνι απεικονίζεται περίλυπος πάνω σε ένα γάιδαρο, μετά την ήττα που υπέστη η Ιταλία στον πόλεμο του ’40. Χαρακτηριστική γελοιογραφία που δημοσιεύτηκε εκείνη την εποχή στον Τύπο του Βόλου

Η επανεμφάνιση των ιταλικών αεροπλάνων έγινε δύο ημέρες αργότερα μετά το πρώτο χτύπημα. Έτσι την Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 1940 ένα σμήνος εννέα αεροπλάνων έριξε 36 βόμβες. Μία εξ αυτών, μάλιστα, εξερράγη στον τρούλο της Μεταμόρφωσης και προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο ναό. Όσο για τους νεκρούς της δεύτερης κατά σειράς επιδρομής των Ιταλών; Αυτή τη φορά ανήλθαν σε πέντε, με τον κατάλογο των θυμάτων να μεγαλώνει κι άλλο τους επόμενους μήνες από τις αεροπορικές επιδρομές στο Βόλο.

Η Ιταλία όταν εισήλθε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Ιούνιο του 1940 με την εισβολή της στα εδάφη της Νότιας Γαλλίας, διέθετε ένα στόλο 2.000 πολεμικών αεροσκαφών κάθε τύπου. Κατά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου η ελληνική αεροπορία διέθετε μόλις 77 αεροπλάνα πρώτης γραμμής, 47 καταδιωκτικά και 30 ελαφρά βομβαρδιστικά. Παρά τη συντριπτική αριθμητική υπεροχή των Ιταλών, οι επιδόσεις των Ελλήνων πιλότων στη μάχη των αιθέρων ήταν αξιέπαινες και κατάφεραν καίρια χτυπήματα εναντίον των εχθρικών δυνάμεων.

Αναμνήσεις βετεράνων από το μέτωπο

Εβδομήντα χρόνια μετά το έπος του 1940, στο Βόλο δεν έχει μείνει κανείς πια από τους αγωνιστές που πολέμησαν στα βουνά της Αλβανίας. Όλοι όσοι βρέθηκαν στο μέτωπο, πλέον έχουν αναπαυθεί, αν και οι θύμησες των Βολιωτών που έλαβαν μέρος στις πολεμικές συγκρούσεις της εποχής εκείνης δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ.

Χαρακτηριστικό ήταν το δημοσίευμα του Δημήτρη Μπάτσιου στη «Θεσσαλία» πριν από 35 χρόνια, που περιέγραψε τις αναμνήσεις δύο αγωνιστών του ’40: Του δεκανέα Α. Λέτσιου και του στρατιώτη Δημ. Βοϊβόντα. Ο πρώτος πολέμησε στο ύψωμα 1220, ανατολικά της Κλεισούρας, στην περιοχή Καλίνα, ενώ ο δεύτερος βρέθηκε στο ύψωμα Ροντέν. Ο Λέτσιος περιγράφοντας τη σκηνή του τραυματισμού του από Ιταλούς αλπινιστές, ανέφερε μεταξύ άλλων και το όνομα του αείμνηστου ηθοποιού Λαυρένη Διανέλλου, ο οποίος καταγόταν από τον Αγ. Λαυρέντιο Πηλίου λέγοντας πως τον έκανε εντριβές με κονιάκ που είχε στο παγούρι του… Ο Βοϊβόντας ανήκε στο 3^ο ανεξάρτητο τάγμα Βόλου και τραυματίστηκε από τη ρίψη όλμου, με αποτέλεσμα να υποστεί ακρωτηριασμό στο δεξί άκρο. «Στο χειρουργείο μου έκοψαν ένα κόκκαλο 4-5 εκατοστά. Κόντηνε το πόδι μου, αλλά μάκρυνε η ζωή μου», εξομολογήθηκε συγκινημένος στη «Θεσσαλία» πριν από τρεισήμισι δεκαετίες.

Η περιγραφή της προέλασης και η συνθηκολόγηση

Την ώρα που ο Βόλος κινούνταν στο ρυθμό του πολέμου, τα νέα από το μέτωπο ήταν χαρμόσυνα, δείχνοντας για μία φορά ακόμη το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής απέναντι στη φασιστική λαίλαπα. Μέχρι τον Δεκέμβριο οι ελληνικές δυνάμεις απώθησαν τους Ιταλούς και προέλασαν επί αλβανικού εδάφους, απελευθερώνοντας κατά σειρά την Κορυτσά, το Πόγραδετς, τους Άγιους Σαράντα, το Αργυρόκαστρο και τη Χειμάρρα. Οι στιγμές ήταν μοναδικές, καθώς ο αλύτρωτος ελληνισμός της Βόρειας Ηπείρου επέστρεφε -μόνο προσωρινά- στην αγκαλιά της Ελλάδας.

Όπως ήταν φυσικό, τα πρωτοσέλιδα των τοπικών εφημερίδων περιέγραψαν με θριαμβευτικό τρόπο τις ελληνικές επιτυχίες. Στις 23/11 διαβάζουμε για την κατάληψη της Κορυτσάς: «Το κρασί του θριάμβου αφρίζοντας μεθάει κάθε ελληνική ψυχή και η αστραπή της λόγχης του τσολιά και του φαντάρου απλώνει επάνω της το ανέσπερο φως της ελευθερίας». Τα Χριστούγεννα του 1940 βρήκαν την Ελλάδα να έχει καταλάβει ήδη τη Χειμάρρα, με τον τίτλο της «Θεσσαλίας» στο φύλλο της 24^ης Δεκεμβρίου να είναι χαρακτηριστικός: «Ο νικηφόρος Ελληνικός στρατός εισήλθε εις την ιστορική Χειμάρραν. Συνεχίζεται ασυγκράτητος η προέλασίς μας. Ηχμαλωτίσθη τάγμα μελανοχιτώνων με 30 αξιωματικούς», ενώ το κείμενο καταλήγει: «Νέος θρίαμβος του ηρωϊκού στρατού μας ύψωσεν επάνω εις την ηρωϊκήν αυτήν φωλέαν του ακροκεραυνίου ελληνισμού τη γαλάζια μας σημαία και το πνεύμα της ελευθερίας χαρμόσυνο με της δόξης τα φτερά, ήρθε να εγκατασταθή και πάλι σε μία γνώριμη κατοικία του».

Οι μάχες κορυφώθηκαν τον Μάρτιο του 1941 με την περίφημη «Εαρινή επίθεση» με την κωδική ονομασία «Primavera», με τη μάχη στο ύψωμα 731 στην Κλεισούρα που υπερασπίστηκαν με ηρωισμό οι άντρες του 5^ου Συντάγματος Πεζικού υπό τις οδηγίες του ταγματάρχη Δημήτρη Κασλά από το Πουρί Ζαγοράς, να κλείνει κατ’ ουσίαν το κεφάλαιο του ελληνοϊταλικού πολέμου.

Η αποτυχία των ιταλικών επιχειρήσεων σήμανε λίγες ημέρες αργότερα την εμπλοκή της ναζιστικής Γερμανίας. Στις 6 Απριλίου οι δυνάμεις του Χίτλερ ξεκίνησαν την εισβολή τους στα ελληνικά εδάφη. Ο στρατός μας ήδη καταπονημένος δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην υπεροπλία της Βέρμαχτ και η συνθηκολόγηση του αντιστράτηγου και μετέπειτα δωσίλογου πρωθυπουργού Γεώργιου Τσολάκογλου  τρεις ημέρες μετά το Πάσχα του 1941 στις 23/4, σήμανε την έναρξη της Κατοχής.

Φωτογραφίες: Αρχείο Κ. Ζημέρη/ΔΗΚΙ
πηγή

Αλιείς και Αλιεία στην Μαγνησία - Εκδήλωση - Βόλος

Αλιείς και Αλιεία στην Μαγνησία - Εκδήλωση - Βόλος

Μια καταδίκη χωρίς δίκη - Μίκα Μαυρογιάννη

Μίκα Μαυρογιάννη Συγγραφέας από Μίκα Μαυρογιάννη

Μετράει ενάμισι και πλέον αιώνα ζωής!

Μετράει ενάμισι και πλέον αιώνα ζωής!
Το ξυλουργείο του κ. Νίκου Αδαμάκου.
Θεσσαλία, ΕΔΩ! (32 σελ.)

Παράθυρο στη Θεσσαλία 19/10/2015 Μέρος Δ

Η Λίτσα Ρητά - Κόγια

μεταλαμπαδεύει το πάθος που κληρονόμησε

απ' τον αείμνηστο σύζυγό της,

Κώστα Κόγια. 

Περίπτερα - ενοχλούν.

Κάρτες - Πονοκέφαλος

****

Επιβάλλεται:

Αλήτη μ' είπες μια βραδιά...

μικρός αρραβωνιάστηκα

Ράβε - ξήλωνε, άνθη

και Νίκος Ξυλούρης

Ανάξιοι ανθέων!

ΣΤΙΣ 7 Οκτωβρίου 2015 ΑΠΟ Ελένη Συρίβελη 

Today Σούσουρο

Για τίποτε δεν είστε εσείς….Ο δήμαρχος χάλασε τα πεζοδρόμια για να φυτέψει λουλούδια και σεις πάτε και τα τσουρομαδάτε και τα κόβετε.
Συνέχεια: ΕΔΩ

ΔραΠαίκτες Βόλου - Το θέατρο (όπως και η ζωή) δεν είναι προσποίηση

ΔραΠαίκτες Βόλου

Το θέατρο (όπως και η ζωή) δεν είναι προσποίηση, κι ας διδαχτήκαμε τα περί μίμησης πράξεως.... Κρατούμε το τυχαίο πάνω στη σκηνή, τα ένστικτα, ακόμη και κάτι που θα το θεωρήσουμε περιττό, και τα συμπεριλαμβάνουμε εντός μας υπέρ της φυσικότητας. Δεν παίζουμε τον λόγο, ούτε το συναίσθημα, δε μένουμε στις λέξεις, αναπαριστούμε τις καταστάσεις, τις ανασύρουμε απ' τη μνήμη μας, κάποτε σίγουρα τις ζήσαμε, κάποτε τα ζήσαμε ή θα τα ζήσουμε όλα, είμαστε μέρος της συλλογικής (συμπαντικής) μνήμης, έχουμε υπάρξει ή θα υπάρξουμε τα πάντα. Και με τη μνήμη τελικά ομιλώ για τη φαντασία. Συλλαμβάνουμε τον χαρακτήρα όχι μόνο διανοητικά, αλλά και σωματικά... Ξαναγινόμαστε παιδί, επαναφέρουμε το σώμα μας στις μορφές και κινήσεις σώματος της παιδικής μας ηλικίας. Κυρίως στην ηδονή που απολαμβάναμε τότε. Παίζοντας. Καταστάσεις. Ρόλους. Αλλά όλα αυτά τα κάνουμε πατώντας πάνω σε τεχνικές, κατέχοντας αυτά που λέμε αλλά (και πάνω απ' όλα) διακατεχόμενοι από αυτά που δε λέμε.
Μια μικρή γεύση, σκέψεις από τις συναντήσεις μας. Έτσι δραπαίζουμε εμείς ώστε έτσι (μακάρι να) δραπετεύετε από τις παρούσες διαστάσεις κι εσείς μαζί μας!

Μου αρέσει!