Αγαπημένε μου, ανώνυμε...

Άσε ήσυχη την Πλατανοφιλία, καθώς κι εμένα...
Είπα κι εγώ! Πώς εξαφανίζονται συγκεκριμένες αναρτήσεις....;;;
Ξέχασες φίλε, έχω "χάρισμα".
Είμαι διορατική.
Ή κρύψου ή άλλαξε τακτική.
Η κακία σου βγάζει μάτι.
Εσύ χάνεις.
Δεν κατακτιέται έτσι η δόξα, φίλος...
Έχεις πολλά ακόμα, να μάθεις από μένα, να το θυμάσαι!
Προλαβαίνεις ν' αλλάξεις, αν υπάρχει ίχνος Καλού στοιχείου μέσα σου, φίλος!

Λάικ Φεις, αλλά!

Είμαι bloggατζού, τί να κάνουμε;
5 ώρες like, λάκιασα!
Έχει τόσα ωραία το Φεις, άδειος να είσαι, ζωή να έχεις...!
Καλά να περνάτε παιδιά, κι όπως την βρίσκει ο καθένας!
Όποτε μπορώ, θα σας βρίσκω!
Φιλιά!

"Εκ-δρο-μή! Εκ-δρομή! ΕΚΔΡΟΜΗ!"

Πολύ ωραία μέρα, σήμερα!
Αν ήμουνα παιδί, αν πήγαινα σχολείο, θα φώναζα με τα άλλα παιδιά:
"Εκ-δρο-μή! Εκ-δρομή! ΕΚΔΡΟΜΗ!"
Και θα μας πήγαιναν, σίγουρα!
Δικαίωμα του Λαού και τί Λαού!!!
Θα μας πήγαιναν, λέει, στην Βίγλα Ζαγοράς!
Τί χαρά! Τί κους - κους στον δρόμο! Τί μυστικά ανομολόγητα!

Πηγή φωτογραφιών: Δήμος Ζαγοράς

Νά 'ταν τα νειάτα δυο φορές!...

Κι ύστερα άπλωσα τα βρεγμένα ρούχα να στεγνώσουν, πριν βρέξει!
Δεν υπήρχε σχοινί άδειο, καμιάς γειτόνισσας που να μην αναμενίζουν τα κρυφά και τα φανερά του σπιτιού της!
Απ' όλα έχουν οι απλώστρες!
Μεγέθη, χρώματα, κι αρώματα ζωής.
Φύσσα αγέρα, φύσσαγε...
Λάμψε ήλιε, λάμψε!

Του χειροπιαστού 'αέρα"

....
Κάποιος χτύπησε την πόρτα, δεν ήταν ο βοριάς.
Διανομέας ήταν.
Το κλειδί, τα κλειδιά.
Η πόρτα δεν άνοιγε, μετά το βάψιμο, κολλάει.
Εγώ, δεν τα καταφέρνω.
Θα το σπάσω το κλειδί.

...Απ' το μπαλκόνι, σαν την Ιουλιέτα.
Ο Ρωμαίος έλλειπε.

Μετά από ώρα, δε με χωρούσε... ας έσπαζε το κλειδί.
Έπρεπε να φύγει απ' τη μέση, το εμπόδιο της πόρτας.

Με σφίξιμο ψυχής, ανοίχτηκε ένα δέμα.
Ένας μεγάλος φάκελος κίτρινος, μόνο γράμμα δεν έμοιαζε να έχει.

Αχ!

Δεν πρόλαβα ν' ανοίξω, μια ευωδία λιβανιού, πλημμύρισε τον χώρο, "κάτι" παρόμοιο με εκκλησίες...
Μια εικονίτσα γλίστρισε πάνω στο τραπέζι.

"ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΕΠΗΚΟΟΣ - ΜΑΝΔΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ"

......!!!

κι ένα γράμμα του 2014
και λόγια...
χάδια και καρφιά
Και τα δυο, πονάνε.

Χαρτοτυλιγμένα δωράκια, πάνω στο τραπέζι, θα περιμένουν την στιγμή τους.
Η δόση ήταν μεγάλη,
εξέχει κρυμμένος κι ο Άγιος Εφραίμ!

Ώ, Αδελφή Ψυχή, πού είναι εκείνο το γράμμα που λείπει, του 2015;

Διαλυμένη.
Ελήφθη, το ξέρεις.
Το παρέλαβε η ανάξια, παρ' όλο που το πάλευε μέρες.

Τσίπουρο με γατί

Τσίπουρο με γατί (2-10-15)
Έτρεμα σαν το ψάρι, ντυμένη καλοκαιρινά, δεν ήξερα πως θ' αργήσω τόσο και ο άντρας μου, αφού με μάζεψε απ' τους δρόμους,  ήθελε και "δυο τσίπουρα".
Αγκρρρ, αλλά πέτυχα ένα γατί, απίστευτο!
Μοιάζει τόσο και με την "Κόρη" που εξαφανίστηκε, μετά την αγρίλα της Ελπίδας!...
Μπορεί να είναι και αυτή, δεν ξέρω! Μεγάλωσε, δεν πρόλαβα να διασταυρώσω τις παλιότερες φωτογραφίες. Τα μάτια της, όμως, "κάτι" μού λένε.
Απίστευτο γατί! Τί τρόπους! Λες και ήταν δεμένο! Δεν έφευγε απ' το δέντρο, άκουγε σαν άνθρωπος, φτου, σκόρδα!
Θα ξαναπάω για τσίπουρο εκεί, μόνο και μόνο, για να ξαναδώ το γατί!
Αδέσποτο, λέει, είναι!
Δε νομίζω.

Νοσοκομείο Βόλου - προσκυνητάρια

Νοσοκομείο Βόλου - προσκυνητάρια (2-10-15)

-Σ' αφήσαν και μπήκες;Τέτοια ώρα;
-Μ' αφήσαν, κυρία Ελένη μου! Άλλωστε, δικαιούσαι συνοδό, όπως όλος ο κόσμος. Τι να σου κάνω που δεν μπορώ, είναι και μακριά.
-Τι κουβαλάς, πάλι; Τί μ' έφερες πάλι; Πάλι θα τ' ανάψεις τα καντήλια;
-Τ' άναψα κυρά Ελένη μου, πριν ανέβω. Πρώτα η Προσευχή για σένα και για όλον τον άρρωστο κόσμο και μετά να σε δω! Απ' όλα έχει η τσάντα, μη με ρωτάς τι έχει, δεν θυμάμαι!
-Θα 'σπέσ' ο όμος!
-Δεν πέφτ', μη φοβάσαι! Σε βλέπω καλύτερα και χαίρομαιιιι! Έτσι μπράβο! Αγάντα! Να πας σπίτι σου!
-Ποιος δεν το θέλ';

Ντροπή, γενική

Ντροπή, γενική 2-10-15
Ντράπηκα γι' αυτή την κίνηση, αλλά... είχε ξεκολλήσει απ' την κολώνα και το πατούσαν...
Ήταν το πρόσωπο μιας γυναίκας, άγνωστης σε μένα, βιαζόμουνα, δεν το συγκράτησα το όνομα. Θυμάμαι μόνο το μικρό και το πρόσωπο.
"Αιωνία της η μνήμη" και ας με συγχωρέσει...
Ούτε εκεί, δεν έπρεπε.

"Κι εμείς θα φυτρώνουμε, κι ας είμαστε κίτρινα...", είπαν.

"Κι εμείς θα φυτρώνουμε, κι ας είμαστε κίτρινα...", είπαν.

"Κι εμείς θα φυτρώνουμε, κι ας είμαστε κίτρινα...", είπαν, και φύτρωσαν κι αυτά, τα αγαπημένα ξαδελφάκια, τα κυκλάμινα.

Νεροκολοκύθες παραγωγής... 2015

Νεροκολοκύθες παραγωγής... 2015, 2/10/15

...Γιατί ο σπόρος, είναι σπόρος. Άμα το κρατήσει η γη, δε χρειάζεται να τον φυτέψεις.

Μόνες τους φύτρωσαν, φέτος. Δεν είχα κέφια... Στα ντέρτια τους αυτές!

-Πόσες είναι παιδάκια;
Μετρούσαν τα μικρά το καλοκαίρι, μετρούσα κι εγώ.
Μπερδευόμασταν. Άλλες απ' έξω, άλλες από μέσα, άλλες κρυμένες, άλλες ανθοφορούσαν, ακόμα.
-Πόσες είναι μπάρμπα Αντώνη;
- Άι, στάσ'! Μέτρα 'συ από μέσα κι εγώ απ' όξου.
-9!
-Λάθος, 11!
-Άλλες δυο! Κοίτα να δεις!(μπ.Αντ)
-13!
-Λάθος, ποτέ να μην ποντάρεις με τις νεροκολοκυθιές! Σε ξαφνιάζουν, εκεί που δεν το περιμένεις.

Έχω μια νεροκολοκυθιά (3; 4;) που κάνει, (κάνουν) πόσα κολοκύθια;
-Να κάνει πολλά! Νά 'μαστε καλά, να φυτρώσουν και του χρόνου!

-Αυτές, τα παλιά τα χρόνια, τις χρησιμοποιούσαν για σημαδούρες, Κατερίνα, το ξέρεις; μου είπε σήμερα (Σάββατο) ο Γιώργος.
-Το ξέρω, μού το είπε και ο μπάρμπα Αντώνης, είπα. Εγώ μ' αυτές μετράω όνειρα..., δεν το είπα.

(Βιάζομαι, δεν έχει εισαγωγικά. Εννοούνται.)